Poznamy teraz tryb rozkazujący (imperativo positivo) dla liczby pojedynczej. Podobnie, jak w języku polskim, nie istnieje pierwsza osoba liczby pojedynczej, więc omawiana będzie druga oraz trzecia.

Zobaczmy to na przykładzie tabelki:

trabajarcomerabrir
trabaja (pracuj)

trabaje (niech on/ona/pan/pani
pracuje, proszę pracować)

come (jedz)

coma (niech on/ona/pan/pani je,
proszę jeść)

abre (otwórz)

abra (niech on/ona/pan/pani otworzy, proszę otworzyć

Jak widzimy, w trybie rozkazującym dla liczby pojedynczej mamy dwa rodzaje końcówek, które zależą od koniugacji czasownika. W przypadku pierwszej koniugacji, czasowniki w drugiej osobie kończą się na -a, natomiast w trzeciej -e. Natomiast, czasowniki zależące do drugiej oraz trzeciej koniugacji mają wspólne końcówki: odpowiednio -e oraz -a.

Zwróć uwagę na to, że czasowniki w drugiej osobie trybu rozkazującego mają identyczną formę jak czasowniki w trzeciej osobie trybu oznajmującego. Dlatego też: trabaja może oznaczać zarówno (ty) pracuj jak i (on/ona) pracuje. W tym wypadku ważny jest kontekst oraz intonacja.

Należy wspomnieć również o czasownikach nieregularnych, jakie pojawiają się w trybie rozkazujacym w języku hiszpańśkim. Na przykład:

hacervenirponer
haz (zrób)

haga (niech on/ona/pan/pani             zrobi, proszę zrobić)

ven (przyjdź)

venga (niech on/ona/pan/pani przyjdzie, proszę przyjść)

pon (wstaw)

ponga (niech on/ona/pan/pani
wstawi, proszę wstawić)

I na zakończene parę przykładowych zdań:

Plancha la ropa – Wyprasuj ubranie
Lava los platos – Zmyj naczynia
Haz la comida – Zrób obiad
Abra la ventana – Proszę otworzyć okno